AY’DAKİ UYKU VAKTİ
Bir zamanlar, çok uzaklarda, gökyüzünde parlayan bir ay vardı. Bu ay, her gece gökyüzünden tüm dünyayı izlerdi. Ama Ay, aslında çok yalnızdı. Çünkü yanında kimse yoktu, sadece yıldızlar ve onlar bile çok uzaklardaydı.
Bir gece, Ay, dünyaya bakarken küçük bir bebeğin ağladığını gördü. Bebek, uykuya dalamıyordu. Ay, bu küçük bebeğe yardım etmek istedi. Ay dedi ki, “Küçük bebek, seni görebiliyorum. Gözlerini bana doğru çevir ve beni dinle.”
Bebek, ağlamayı bırakıp Ay’ı dinledi. Ay devam etti: “Gökyüzündeki yıldızlar, senin için bir ninni söylüyor. Onları duyabiliyor musun? Her yıldızın ışığı, senin için bir uyku masalı anlatıyor.”
Bebek dinledi ve gerçekten de yıldızların ışıklarıyla bir ninni geldiğini hissetti. Ay’ın sıcak ışığı, bebeğin göz kapaklarını ağırlaştırdı. Bebek, yavaş yavaş gözlerini kapattı ve derin bir uykuya daldı.
O günden sonra, her gece, Ay, yeryüzündeki tüm bebeklerin uyumasına yardım eder. Ay, her gece yıldızlarla birlikte bebeklere ninniler söyler ve onları uykuya daldırır. Ve böylece, Ay artık yalnız değildir; çünkü her bebek, onun ışığıyla uykuya dalarak, Ay’ın arkadaşı olur.
Ve böylece, tüm bebekler her gece Ay’ın ninnileriyle uyur, güzel rüyalar görürler. Masal burada biter, ama Ay’ın ninnisi her gece devam eder.