POFUDUK’UN MACERALARI

Bir varmış, bir yokmuş, yeşil bir ormanın içinde sevimli bir tavşan yaşarmış. Adı Pofuduk’muş. Pofuduk’un tüyleri pamuk gibi bembeyazmış. Gözleri kocaman ve simsiyahmış. Burnu ise havuç gibi turuncuymuş.
Pofuduk her gün ormanda dolaşır, çiçekleri koklar, böcekleri kovalardı. En sevdiği şey ise havuç yemekti. Annesi her sabah ona taze havuç getirirdi. Pofuduk, havuçlarını afiyetle yer, sonra da arkadaşlarıyla oyun oynardı.
Bir gün, Pofuduk ormanda gezerken büyük bir ağaç görmüş. Ağaç o kadar büyükmüş ki, Pofuduk ağacın gövdesini dolaşırken yorulmuş. Dinlenmek için ağacın dibine oturduğunda, yukarıdan minik bir ses duymuş.
“Merhaba Pofuduk!” diye seslenmiş bir yaprak. Pofuduk şaşırmış. Yapraklar konuşamazdı ki! Yaprak gülmüş ve “Ben sihirli bir yaprağım. Her şeyi duyabilirim.” demiş. Pofuduk çok sevinmiş. Yaprağa sormuş: “Sen bu ormanda neler biliyorsun?”
Yaprak, Pofuduk’a ormanın derinliklerinde gizli bir göl olduğunu, gölün yanında ise rengarenk çiçeklerin açtığını anlatmış. Pofuduk çok heyecanlanmış ve hemen gölü bulmak için yola çıkmış.
Uzun uzun yürüdükten sonra Pofuduk, yaprakların anlattığı gölü bulmuş. Gölün suyu o kadar berrakmış ki, Pofuduk kendi yansımasını görebiliyormuş. Gölün çevresinde de rengarenk çiçekler açıyormuş. Pofuduk, çiçeklerin arasında zıplayarak oynamış. Çok eğlenmiş.
Oyun oynarken birden gökyüzünde büyük bir kuş görmüş. Kuş, Pofuduk’a doğru uçmaya başlamış. Pofuduk korkmuş ve bir ağacın arkasına saklanmış. Kuş, ağacın dalına konmuş ve “Korkma küçük tavşan, ben sana zarar vermem.” demiş.
Kuş, Pofuduk’a gökyüzünden neler gördüğünü anlatmış. Pofuduk, kuşun anlattıklarına hayran kalmış. O gün, Pofuduk hem sihirli bir yaprakla tanışmış hem de gökyüzünü kuşbakışı görmüş. Çok mutlu bir gün geçirmiş.
Bu maceradan sonra Pofuduk, her gün yeni bir şeyler öğrenmek için ormanda dolaşmaya devam etmiş. Yeni arkadaşlar edinmiş, yeni yerler keşfetmiş. Pofuduk, ormanın en mutlu tavşanı olmuş. Ve bu masal, Pofuduk’un sonsuza dek mutlu yaşadığı şeklinde bitmiş.